X
تبلیغات
اندیشه ها و افکار مولانا - آموزه هایی از مثنوی

اندیشه ها و افکار مولانا

سیر و سلوک مولانا

در خواستن توفیق رعایت ادب و وخامت بی ادبی(آموزه های مثنوی)

 

از خدا جوییم توفیق ادب               بی ادب محروم ماند از لطف رب

 

بی ادب تنها نه خود را داشت بد    بلكه آتش در همه آفاق زد

 

مائده از آسمان در میرسید          بی شری و بیع و بی گفت و شنید

 

در میان قوم موسی چند كس      بی ادب گفتند: كو سیر و عدس؟

 

منقطع شدخوان ونان ازآسمان      ماند رنج زرع و بیل و داسمان

 

بازعیسی چون شفاعت كرد، حق  خوان فرستاد وغنیمت بر طبق

 

مائده از آسمان شد عائده           چونکه گفت: انزل علینا مائده

 

باز گستاخان ادب بگذاشتند         چون گدایان زله ها برداشتند

 

کرد عیسی لابه ایشان را كه این    دائم است و كم نگردد از زمین

 

بد گمانی كردن و حرص آوری        كفر باشد نزد خوان مهتری

 

زآن گدا رویان نادیده ز آز               آن در رحمت بر ایشان شد فراز

 

نان وخوان ازآسمان شدمنقطع    بعد از آن زآن خوان نشد کس منتفع

 

ابر برناید پی منع زكات                  وز زنا افتد وبا اندر جهات

 

هر چه بر تو آید از ظلمات و غم      آن ز بی باكی و گستاخیست هم

 

هركه بی باكی كند درراه دوست    ره زن مردان شد و، نامرد اوست

 

از ادب پر نور گشتست این فلك      وز ادب معصوم و پاك آمد ملك

 

بُد ز گستاخی كسوف آفتاب          شد عزازیلی ز جرات رد باب 

 

هر که گستاخی کند اندر طریق     گردد اندر وادی حیرت غریق

 

+ نوشته شده در  85/05/18ساعت 22:49  توسط خاک پای مولانا 

نگریستن عزراییل بر مردی و گریختن آن مرد در سرای حضرت سلیمان (آموزه های مثنوی)

ساده مردی، چاشتگاهی در رسید      در سرا ی عدل سلیمان، در دوید

 

رویش ازغم زرد و، هر دولب كبود        پس سلیمان گفت: ای خواجه چه بود؟

 

گفت: عزرائیل در من این چنین           یك نظر انداخت، پُر از خشم و كین

 

گفت: هین اكنون، چه میخواهی؟ بخواه     گفت: فرما باد را، ای جان پناه

 

تا مرا زینجا، به هندستان برد             بو كه، بنده كان طرف شد، جان برد

 

نک ز درویشی گریزانند خلق              لقمه ی حرص و امل زآنند خلق

 

ترس درویشی، مثال آن هراس       حرص و كوشش را تو هندستان شناس

 

باد را فرمود تا او را شتاب                 برد سوی خاک هندستان بر آب

 

روز دیگر، وقت دیوان و لقا                 شه سلیمان گفت عزرائیل را

 

كان مسلمان را بخشم، از چه سبب       بنگریدی؟ بازگو، ای پیک رب

 

ای عجب، این کرده باشی بهر آن       تا شود آواره او از خان و مان

 

گفتش: ای شاه جهان بی زوال         فهم کژ کرد و، نمود او را خیال

 

من ورا از خشم كی كردم نظر؟          از تعجب دیدمش در رهگذر

 

كه مرا فرمود حق: كه امروز هان        جان او را تو به هندستان ستان

 

دیدمش اینجا و، بس حیران شدم       در تفکر رفته، سرگردان شدم

 

از عجب گفتم: گر او را صد پَر است     زو به هندوستان شدن، دور اندر است

 

چون بامر حق بهندوستان شدم          دیدمش آنجا و، جانش بستدم

 

تو همه كار جهان را همچنین            كن قیاس و، چشم بگشا و، ببین

 

از كه برتابیم؟ از حق، این وبال            از كه بگریزیم؟ از خود، ای محال

+ نوشته شده در  85/05/18ساعت 22:48  توسط خاک پای مولانا